Vrienden,
Bereid jullie voor op echt een onsamenhangend kut verhaal zonder duidelijk begin, midden of eind en zonder ook maar enig duidelijk doel en met een verschrikkelijke anticlimax.
Veel leesplezier!
Ik leef vaak een beetje in mijn eigen wereld. ‘’Vast in mijn eigen gedachten’’ noemde mijn ietwat duistere en sombere ik dit voorheen, maar tegenwoordig kan ik een stuk beter omgaan met dit hele ‘’vastzitten’’ gebeuren. Ik begin mezelf telkens een beetje beter te leren kennen. Waar dit dan precies aan ligt daar heb ik echt en oprecht geen flauw benul van, maar het is alsof er een soort oase van rust zich over mij heeft ontfermd. (Mocht je me kennen en vinden dat ik in het dagelijks leven nog steeds chaotisch, luidruchtig en extreem dramatisch ben, dan geef ik je zeker geen ongelijk. Maar in mijn hoofd jongens, daar is het toch ineens stil!) Waarom ik ineens de behoefte voel om over deze nieuw geworven rust een onsamenhangend kut verhaal te gaan schrijven, zal ik jullie vertellen.
Het begon allemaal op de basisschool. Ik was, als ik dat over mezelf mag zeggen, echt een schatje. In de klas lette ik altijd op, en ik genoot echt enorm van het leren van nieuwe dingen. Dat kan ik me nu niet meer voorstellen, maar toen ik 8 was en het leven nog niet draaide om bier en piemels vond ik het heerlijk om naar school te gaan. En dan vooral om te lezen. En dit deed ik. Elke dag weer. Op de basisschool kreeg je te maken met ‘’AVI’’, een soort systeem dat aangeeft hoe goed je bent in lezen. Hoe dit nu allemaal werkt weet ik niet, maar in mijn tijd was het hoogste wat je kon halen ‘’Avi uit’’ en als je dat had bereikt dan was je echt super cool. Ik weet niet wanneer het begon, maar in een bepaalde groep moest je naar je juf of meester toe komen en zoveel mogelijk woorden oplezen binnen een bepaalde tijd. Ik was hier echt super slecht in want alhoewel ik school leuk vond was ik niet heel slim. Na elk woord wat ik oplas dacht ik dat het noodzakelijk was om adem te halen. Dus zei mijn toenmalige juf in iets andere bewoordingen: ‘’He domme kut, misschien kun je in één ademteug gewoon heel veel woorden opnoemen in plaats van zo raar te gaan zitten hijgen na elk zojuist uitgesproken woord’’. En dit bleek een uitermate goede tip te zijn, want al vrij snel bereikte ik het hoogst haalbare niveau, namelijk ‘’Avi uit’’ en was ik in één klap super cool. Dit betekende ook dat ik allemaal leuke boeken mocht lezen en elke dag opnieuw weer kon gaan verdwalen in mijn eigen gedachten.
Maar toen, lieve vrienden, kwam de middelbare school. En de middelbare school was verschrikkelijk. Want dat ik als een van de eerste uit groep 5 ‘’Avi uit’’ had bereikt, deed er ineens niet meer toe. Wat er nu wél toe deed was je persoonlijkheid. En die was kut. Want behalve een kop vol met puisten, ongekamd haar, babyvetjes en een enorme slechte smaak voor kleding was ik ook nog eens extreem verlegen. Mijn liefde voor het leren van nieuwe dingen verloor ik ook vrij snel, en dit resulteerde erin dat ik 6 jaar over de HAVO heb moeten doen. Natuurlijk heb ik in deze 6 jaar goede vrienden gemaakt en veel hiervan zie ik nu ook nog steeds regelmatig, maar ik heb de middelbare school nooit echt als prettig ervaren. Het voelde voor mij te erg als een soort van eeuwige competitie. Iedereen was zoveel zelfverzekerder dan dat ik was, en iedereen had veel meer vrienden. Via deze weg ben ik aan de eigenschap ‘’piekeren’’ gekomen. Hoe ik voorheen nog zo kon genieten van het ronddwalen in mijn eigen hoofd heb ik er op de middelbare school een soort van afkeer voor ontwikkeld. Zeker de afgelopen jaren, toen ik al lang van de middelbare school af was, kon ik niet goed omgaan met mijn eigen gedachten. Mijn hoofd zat altijd vol. Ik probeerde de gedachten niet meer te horen door het weg te drukken met het luisteren van harde muziek en door constant bezig te blijven.
Maar nu dus terug naar mijn reeds verschenen oase van rust. Ik denk dat ik een beetje gelogen heb aan het begin van dit lulverhaal, want ik vrees dat de stilte in mijn hoofd voornamelijk te maken heeft met mijn onlangs verkregen eigenschap, genaamd zelfacceptatie. En ja, dit is echt een anticlimax. En ja, dit is allemaal heel zweverig. En nogmaals ja, anticlimax. Als je de behoefte voelt een teiltje te pakken bij het woord ‘’zelfacceptatie’’, voel je vrij. Maar het is echt zo. Nu wil ik niet zeggen dat ik mezelf echt helemaal de shit vind en dat ik vanaf nu als een soort goeroe door het leven ga, maar wat ik heb geleerd tussen het vele gepieker door is dat ik blij moet zijn met wat ik nu heb. En dat ben ik stiekem dus wel een heel klein beetje.
Voor als je denkt ‘’Wat een kut verhaal!’’ Dat klopt. Maar ik ben met deze blog begonnen om te schrijven over de kleine dingen omdat ik niet echt heel erg veel meemaak in mijn laagdrempelige leven.
En ik heb morgen een presentatie dus ik probeer mijn zenuwen te maskeren door middel van dit positieve gebrabbel.
Toch bedankt voor het lezen.
Volgende keer een verhaal over vliegende katten en de gevaren van drugsgebruik